Lata 30. XX wieku w USA. Jeden z najtrudniejszych okresów w historii tego kraju. Wielki Kryzys oraz katastrofa ekologiczna zmusiła ponad 2 miliony ludzi do opuszczenia swych domów i gospodarstw w poszukiwaniu pracy i jedzenia. Głód gnał ich całymi rodzinami na zachód, który zdawał się być rolniczym rajem na ziemi, gdzie pracy jest bród przy zbiorach owoców i warzyw. Książka opowiada historię jednej z takich rodzin - rodziny Joadów, którzy walczą o przetrwanie w tych trudnych czasach.
Historia Joadów to historia prostych ludzi. Od zawsze pracowali na roli, na kawałku ziemi, który ich żywił. Z pokolenia na pokolenie. Ziemia nie jest ich własnością, lecz tożsamością, to część ich samych. I kiedy tracą tę ziemię, są zagubieni. Nie są w stanie zrozumieć dlaczego tak się stało, a decyzja o opuszczeniu gospodarstwa jest dla nich szalenie trudna. Pełni obaw i lęku, a także nadziei, wyruszają w długą drogę na zachód. Liczą na to, że znajdą pracę, odłożą trochę grosza, będą mogli gdzieś osiąść i znów będą uprawiać ziemię.
Tytułowe grona gniewu to metafora. Obrazuje ona kiełkowanie, wzrost oraz dojrzewanie uczucia, które kłębi się we wszystkich tych biednych ludziach. Ludziach, którzy spotykają się z pogardą, wyzyskiem, którzy boją się o własną rodzinę i przyszłość. Uczucie to napędza tych ludzi, jest siłą, która pcha ich naprzód i nie pozwala się załamać. Granice rodzin się zacierają, a ludzie, którzy nie mają prawie nic, dzielą się tymi resztkami dla wspólnego dobra.
Grona gniewu to historia opowiadająca o pozostaniu człowiekiem w nieludzkich okolicznościach.
